Athanasius Yoo, M.D., B.D., Korea: Why I Became An Eastern Orthodox Christian



Athanasius Yoo, M.D., B.D., Korea:

Why I Became An Eastern Orthodox Christian




My long pilgrimage to the Mother Church has been completed. As I think back over the long road of this pilgrimage, I become filled with deep emotion. For by the grace of God, I, a stray sheep, have found the lovely bosom of the Good Shepherd, the true body of Christ, – the One, Holy Catholic, and Apostolic Church. Therefore, it is my conviction that my humble retrospections should in nowise come to naught to those who are outside of the true Church of Christ.

I am a Korean and a medical doctor by profession. My father was an Elder of the Presbyterian Church in Korea and my mother a very devout deaconess of same. Consequently I was brought up in an unusually religious atmosphere.

My mother hoped that I would become a minister of the Presbyterian Church. But I had no interest in that profession because the example of the Protestant ministers at that time was much too superficial and did not impress me as being Christian at all. And so I entered medicine instead, finished medical school and began practicing in Seoul, Korea. I continued my medical practice until the unconditional surrender of the Japanese Empire. The fall of Japanese imperialism, and the subsequent independence of Korea, impressed me greatly with the frailty of life and of the world.

After a period of sincere prayer and meditation, I decided to dedicate myself to the ministry. I entered the Presbyterian Theological School in Seoul, Korea … with deep conviction and fervent faith for my newly chosen profession. Soon after, however, I was confronted with the malignant teaching of higher biblical criticism and of rationalistic modernistic doctrine. The evil shadow of Harnack and Deissmann, the poisonous sabotage of the Tubingen School, the narcotic abomination of Schleicher­macher and Rutschul dominated the School. The revival of twentieth century Arianism and Nestorianism was promoted and the so-called “social Gospel” emphasized. Moreover, the Second Coming of Christ and the doctrine of everlasting life were counted as convictions of the ignorant. Had I not entered this Theological School, I probably would have kept my peace of mind. But once I had learned the false theology of this school, I lost my peace of mind. Indeed, I found it impossible to accept these heretical Protestant teachings without going against my conscience and good faith.

As a result, I began to look for more conservative Protestant teachings in order to find consolation . . . but I could not find any. With deep unrest and despair, I began reading some Roman Catholic theological books and my interest in the teaching of the Roman Catholic Church concerning the Virginity of the Virgin Mary, the Apostolic Succession, and Transubstantiation, was greatly aroused. However, because of the lack of books, my reading in Roman Catholic doctrine was limited. In the meantime, I continued my theological studies at the Presbyterian seminary and after my graduation from there was advised to be ordained. But I refused ordination because I now felt that the ministry of the Protestant Church lacked Apostolic Succession and was therefore null and void.

After much thought and hesitation, I finally became a Roman Catholic in 1950. Up until this time I had no contact whatsoever with the Orthodox Church.

Upon studying Roman Catholic doctrine, however, I found many false teachings in it also. Those that bothered me especially were the following:

1.The withdrawal of the cup from the laity during Communion.

2.The Doctrine of the Infallibility of the Pope.

3.The Doctrine of the Immaculate Conception.

4.The Doctrine of Purgatory.

5.The Doctrine of Indulgences.

6.The universal jurisdiction of the Bishop of Rome.

7.The exclusive Latinity in the Mass and in other services.

If I refused to accept the above doctrines, I would be under anathema. And so I remained in a state of confusion. In order to resolve the problems I had about the Roman doctrine, I began studying the writings of the Church Fathers. These along with scholastic theology, I read for a long time. My conclusion from all these studies was that the Roman Catholic Church, too, had gone astray as had the Protestant. In doubt, despair, and agony, I decided to go to the United States in order to escape my doctrinal troubles. I arrived in the United States in 1955.

In the United States, I studied advanced medical science and also continued my theological studies. For the first time I was given the opportunity to read into Eastern Orthodox theology. Up until this time I had had no contact with Orthodox Christians or with any Orthodox Church. Thanks be to God, however, for He led me by His Holy Spirit to the primitive, conservative, and most pure and virgin faith of Christianity! For I discovered that in the Orthodox Church, Christianity with all its richness and essence was to be found. In the bosom of the Orthodox Church, my despaired soul found a resting place, a heavenly harbor! With great joy and hope, I decided to become an Orthodox Christian about a year ago. At first I hesitated to make a hasty decision for fear of disgracing myself by frequent changes of denominations. But gradually I became convinced of the validity of Orthodoxy.

By the Grace of God, I was convinced that I must serve Him through the priesthood of the Orthodox Church. And so I began following the way of the Cross, willing to sacrifice anything. Through the kindness of His Eminence, Archbishop Michael and His Grace, Bishop Athenagoras of Elaia, I was given permission to study Orthodox theology at the Holy Cross Orthodox Theological School in Brookline, Massachusetts, in preparation for the priesthood. My desire is to return to Korea as a medical-priest missionary after my ordination into the Orthodox Church, and join the Orthodox mission which already exists in Seoul, Korea.


Τα ίχνη του Θεού στην Κορέα – Από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία



Τα ίχνη του Θεού στην Κορέα

Από τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία

Mιά ἀναφορά ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἱεραποστολή στήν Κορέα. Γράφει ὁ Ἐπίσκοπος Ζήλων Σωτήριος:

«Χαρακτηριστική ἡ περίπτωσι ἑνός φοιτητοῦ στή Seoul: ἐπιθυμοῦσε νά γίνη Xριστιανός. Μελετοῦσε Ἁγία Γραφή. Πήγαινε στίς Προτεσταντικές Ἐκκλησίες καί στή Ρωμαιοκαθολική. Δέν τόν γέμιζαν. “Κάτι λείπει…” αἰσθανόταν. Ὥσπου μέσῳ τοῦ Internet βρῆκε τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. “Αὐτό εἶναι ὁ χριστιανισμός τόν ὁποῖο ἔψαχνα”, ὁμολόγησε. Ἀνεπιφύλακτα κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε καί ζῆ τήν ἐν τῷ Φωτί τοῦ Προσώπου Του ζωή τοῦ πιστοῦ.

Ἄλλος Κορεάτης ἀριστοῦχος φοιτητής, πρώην βουδιστής, παρακολούθησε μῆνες κατήχησι μέ πολύ ἐνδιαφέρον. Κάποτε χάθηκε. Ξαναεμφανίσθηκε μετά ἕξι μῆνες. “Ποῦ ἤσουν;”, τόν ρώτησα. “Πήγαινα στίς ἄλλες Ἐκκλησίες τῆς Σεούλ νά δῶ μήπως ὑπάρχει καλύτερη ἀπό τήν Ὀρθόδοξη ἀλλά δέν βρῆκα. Τώρα εἶμαι ἀπόλυτα σίγουρος γιά τήν πληρότητα τῆς Ὀρθόδοξης”. Βαπτίσθηκε καί διακρίνεται γιά τό ζῆλο του.

Κι ἕνα ἀκόμη χαρακτηριστικό: ῞Ελληνας καθηγητής τῆς φιλοσοφίας, καλεσμένος νά δώση σειρά διαλέξεων σέ Πανεπιστήμια τῆς Σεούλ, σέ εἰδική συνάντησί του μέ ὅλους τούς καθηγητές φιλοσοφίας τῆς κορεατικῆς πρωτεύουσας, μίλησε μαζί τους γιά τήν κρίσι τῆς σημερινῆς νεολαίας καί τίς μορφές τίς ὁποῖες παρουσιάζει στήν Κορέα. “Τί νομίζετε ὅτι θά βοηθοῦσε τούς Κορεάτες νέους νά ξεπεράσουν τά προβλήματά τους;”, ρώτησε. Ἀπάντησε ὁ Πρύτανις ἑνός ἀπό τά τρία μεγαλύτερα Πανεπιστήμια τῆς Σεούλ, καθηγητής φιλοσοφίας ἐπίσης: “Ὁ αὐθεντικός χριστιανισμός, ὅπως τόν διεφύλαξε καί τόν βιώνει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία”. Ὁ ἴδιος ἀνήκει σέ προτεσταντική Ἐκκλησία, ἀλλά σέβεται βαθειά τήν Ὀρθοδοξία καί πρό ἐτῶν μέ κάλεσε στό Πανεπιστήμιό του καί μίλησα στούς φοιτητές»


Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Τά Ἴχνη τοῦ Θεοῦ – Ἀπό τόν Προτεσταντισμό στήν Ὀρθοδοξία

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

Korea: The touching conversion story of an elderly Korean woman from Buddhism to Orthodoxy



Korea: The touching conversion story of

an elderly Korean woman from Buddhism to Orthodoxy

“This grandma case was very touching. She lives in Seoul, close to her other children. One of her sons and his family who live in the village Polang-Ree converted to Orthodoxy a long time ago. He had announced this to his mother, trying to motivate her to convert to Christianity as well. But as she was an elderly woman, she couldn’t understand much of what they were telling her. Until, one day, one of her son’s daughters, who worked in some private business doing very hard work all week, moved to Seoul. Every Saturday she would say:

-Granny, I’m going to Church after work for my singing rehearsal and the Vespers.

And on Sundays, very early in the morning:

-Granny, I have to go. I’m teaching the morning group of Sunday School. Then, there’s Holy Liturgy. Then, our youth congregation. We’re going to have lunch all together. Don’t worry that I’ll be back in the afternoon.

-Don’t you get too tired my child?

-No, granny. This relieves me from all tiredness and troubles of the week. It gives me strength, joy… It revives me. Because I find Christ in Church , granny, the real God. I receive Him in my soul.

And her granddaughter shone all over. She was so much different from all other girls her age grandma knew.

“So these were my sons words I could not understand”, she was thinking…

Months went by. Every Sunday her granddaughter looked just as happy on the outside as well as in her heart each time she returned from the Church. The same thoughts were on granny’s mind.

In the end she made her decision:

-You said that you teach children about Christ. Can you teach me as well , who is He who gives you so much happiness?

The granddaughter jumped for joy! She’d been praying all this time in secret for this blessed moment to come for her beloved granny. Little by little with patience and love she started catechizing her. What helped her most was her own life’s good example.

Granny started coming to Church. Sunday after Sunday , her adaptation to this new experience was remarkable:

-I want to be baptized before I die…

This was her desire.

She even attended some special classes.

-I believe and I love Christ.

And when the preparation for her Holy Baptism started, she timidly asked:

-Can I be given my granddaughter’s name, who led me to this Paradise?

“Come and see” is addressed to the souls of the Korean people who never got to know Christ, our Saviour, in such ways of life testimony. In the tension of their life struggles, material needs or goals of their lives, beaten by insecurities, by despair, the most convincing invitation to His Kingdom is a silent testimony of a genuinely Christian life”.




Κορέα: Γνωρίζοντας την Ορθοδοξία – Η μεταστροφή της Κορεάτισσας Μαρίας Κ. από το Βουδισμό & τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία



Κορέα: Γνωρίζοντας την Ορθοδοξία

Η μεταστροφή της Κορεάτισσας Μαρίας Κ. από το Βουδισμό

& τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία



«Γεννήθηκα σέ μία κορεατική βουδιστική οἰκογένεια, τέταρτη στή σειρά ἀπ᾽ τά πέντε κορίτσια καί τόν ἀδελφό μου. Οἱ γονεῖς μου μέ δυσκολία μᾶς μεγάλωναν. Ἀπό μικρή αἰσθανόμουν τήν ἔλλειψι τῆς ἀγάπης τῶν γονέων μου καί αὐτό μοῦ προξενοῦσε κατάθλιψι. Συχνά μοῦ ἐρχόταν ἡ σκέψι νά πεθάνω, ἀφοῦ ἔβλεπα ὅτι δέν εἶχε κανένα νόημα ἡ ζωή μου. Ἔτσι πέρασα τά παιδικά καί νεανικά μου χρόνια, ὥσπου παντρεύτηκα καί ἀπόκτησα ἕνα γιό. Ἀλλά καί πάλι δέν βρῆκα τή χαρά. Ἀναζητοῦσα νά βρῶ κάτι πού θά γέμιζε τό κενό πού ἔνοιωθα στήν ψυχή μου.

Ἕνα βράδυ ἔφερε ὁ ἄνδρας μου στό σπίτι ἕνα φίλο του. Αὐτός ἀνῆκε σέ κάποια αἵρεσι, ἀπό αὐτές πού ὑπάρχουν ἑκατοντάδες στήν Κορέα. Πρίν φύγη, μοῦ ἔδωσε μία κασέτα. Αὐτή ἡ κασέτα περιεῖχε τή διδασκαλία τῆς αἱρέσεώς του καί ἑλκυστικά τραγούδια. Ἄρχισα νά τήν ἀκούω συνέχεια, ὅσο βρισκόμουν μέσα στό σπίτι. Ἀκούγοντάς την, ἔβλεπα τόν κόσμο ἀλλιώτικο, ὄμορφο καί ὅλα τά πλάσματα θαυμάσια! Ἀλλά ἐνῶ ἔφθασα σέ 계속 “Κορέα: Γνωρίζοντας την Ορθοδοξία – Η μεταστροφή της Κορεάτισσας Μαρίας Κ. από το Βουδισμό & τον Προτεσταντισμό στην Ορθοδοξία” 읽기

Saint Nectarios and Grandma Tatiana in Korea


korea fdfewe


Saint Nectarios and Grandma Tatiana in Korea



‘Grandma Tatiana,’ as we used to call her, was one of the first women who received Holy Baptism in Korea. She was the daughter of Fr. Alexi Kim, who was captured by the North Koreans and disappeared on the 9th of July, 1950. With her death, the last representative of the ‘first generation’ of Orthodox Koreans ended its existence on earth.

During the final 10 years of her live, she lived in the Metropolis Center for the Elderly, which is affiliated with the parish of St. Boris in Chuncheon.

When the biography of St. Nectarios was published, in 2010, by the press of the Holy Metropolis of Korea, “Korean Orthodox Editions,” Grandma Tatiana Kim liked the book so much that she immediately started translating it into Japanese, without telling anyone about her project. The unforgettable Tatiana knew Japanese well because she lived during the Japanese occupation of Korea, studied Japanese in school, and even lived and 계속 “Saint Nectarios and Grandma Tatiana in Korea” 읽기

Κορέα: Από το Βουδισμό στην Ορθοδοξία – Μια συγκινητική μεταστροφή στη Χώρα της Πρωϊνής Γαλήνης



Κορέα: Από το Βουδισμό στην Ορθοδοξία

Μια συγκινητική μεταστροφή στη Χώρα της Πρωϊνής Γαλήνης

π. Ἰωάννης Κωστώφ, Ὁ Ἧχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων:

Θά ἀρχίσουμε μέ «τή συγκινητική ἱστορία μιᾶς ψυχῆς, πού δείχνει πῶς μέ διαφόρους τρόπους τό Ἅγιο Πνεῦμα προσκαλεῖ ἀπ᾽ τό σκοτάδι στό φῶς κάθε ψυχή. Τή διήγησι παίρνω ἀπό ἕνα “ἐνημερωτικό σημείωμα”, τό ὁποῖο ἔστειλε στούς φίλους τῆς ἱεραποστολῆς τῆς Κορέας, ἡ ἐκεῖ ὑπηρετοῦσα τότε διακόνισσα Μαρία:

“Συνέβη στό Πουσάν, τήν πόλι-λιμάνι, πού τή νύκτα εἶναι κατάσπαρτη ἀπό φωτεινούς σταυρούς, ὅλους προτεσταντικῶν σεκτῶν κι αἱρέσεων, πού κατακλύζουν τήν πόλι. Ἕνας μόνο σταυρός μαρμάρινος ἀνήκει στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Ἐκεῖ πηγαίνει μιά Ὀρθόδοξη Κορεάτισσα. Ὁ ἄνδρας της, ἄθρησκος. Τό κοριτσάκι τους, ὅμως, βαπτίσθηκε, βρέφος ἀκόμα. Ἡ γιαγιά, πεθερά τῆς ὀρθόδοξης, εἶναι βουδίστρια. Σέβεται, ὅμως, πολύ τή νύφη της. Ἔκανε ὅλα τά βουδιστικά της καθήκοντα, ἀλλά μέσα της εἶχε προβληματισθῆ, ὅσο, μάλιστα, τά χρόνια περνοῦσαν καί τό τέλος πλησίαζε. Μεγάλες οἱ ἀπορίες. Τί θά γίνω μετά τό θάνατο; Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ Χριστός ἤ ὁ Βούδας; Γιατί εἶμαι ἀνήσυχη, ἐνῶ ἡ νύφη μου εἶναι τόσο ἤρεμη καί βέβαιη; Γιατί τά μάτια της εἶναι πάντα τόσο γαλήνια; Νύκτες δέν ἔκλεινε μάτι ἡ γριούλα. Μά καί ἡ νύφη δέν ἦταν ἀδιάφορη. Χωρίς νά μιλᾶ, χωρίς νά προβάλλη τίς θέσεις της —πῶς θά μποροῦσε, ἄλλωστε, νά ὑποδείξη κάτι σέ μιά μεγαλύτερή της καί, μάλιστα, πεθερά της—, ἡ χριστιανή Κορεάτισσα προσευχόταν. Αὐτές, ὅμως, τίς ἀναστολές καί τίς εὐγένειες δέν τίς εἶχε ἡ ἐγγονή. Δέν ἤξερε ἀκόμα πῶς συμπεριφέρονται στά σεβάσμια πρόσωπα σύμφωνα μέ τό κορεατικό πρωτόκολλο. Κι ἔλεγε στή γιαγιά της, πού στά κορεατικά σημαίνει Χαρμονή:

—Ἔλα στήν Ἐκκλησία μας, Χαρμονή· ἐκεῖ ὅλοι εἶναι χαρούμενοι. Ἡ Μαρία καί ἡ Ὀμά της (μητέρα της) πολύ μᾶς ἀγαποῦν.

Ἡ Ὀμά τῆς Μαρίας εἶναι ἡ Παταπία, ἡ πρεσβυτέρα πού πάντα δέχεται μέ πολλή χαρά ὅλους ἀνεξαιρέτως.

Μά ἡ Χαρμονή ἀπαντοῦσε:

—Ποῦ νά πάω ἐγώ, μιά γερόντισσα… καί βουδίστρια, μάλιστα,… θά μέ θέλουν;

Κάποιο, ὅμως, ἀπόγευμα πού ἡ ἐγγονούλα ἦταν στό σπίτι τῆς παπαδοπούλας, χρειάσθηκε ἡ νύφη νά πάη κάπου ἀλλοῦ καί παρακάλεσε τήν πεθερά της:

—Μητέρα, μπορεῖτε νά φέρετε τή μικρή στό σπίτι, ὅταν σουρουπώση;

Ἔτσι ξεκίνησε ἡ γιαγιά. Πῆγε στό συγκρότημα τοῦ ναοῦ, ὅπου τό πρεσβυτέριο. Ὁ ναός εἶναι τριώροφος. Ἀρκετά σκαλάκια ὥς αὐτόν. Ψηλά, σάν στέμμα, τό βυζαντινό καμπαναριό μέ τό μαρμάρινο σταυρό! Κόλλησαν τά μάτια της πάνω του. Κάτι ἀλλιώτικο ἔχει αὐτός ἀπ᾽ τούς ἄλλους σταυρούς, τούς φωτεινούς. Σάν νά ἔχη ψυχή, τήν καλεῖ νά ἔλθη κοντά του. Κι ὅσο ἀνέβαινε τά σκαλάκια, δυνάμωνε καί μιά μελωδία γλυκειά ἀπ᾽ τόν Ἑσπερινό πού ἐτελεῖτο στό παρεκκλήσι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στό δεύτερο ὄροφο. Φῶς Ἱλαρόν Ἁγίας Δόξης Ἀθανάτου Πατρός… Στή γλῶσσα της… Αὐτό ἦταν. Δέν ἦταν βίαιο. Ἦταν ἤρεμο, γαλήνιο, μά ἐπίμονο. Κάτι ράγισε μέσα της καί ἡ μελωδία τήν πλημμύρισε.

Κατηχήθηκε ἀπ᾽ τή θεολόγο πρεσβυτέρα. Ἠρέμησε ἡ ψυχή της. Ἔφυγαν οἱ ἀνησυχίες της. Ἔγινε διδακτή Θεοῦ. Ζήτησε νά γίνη κι αὐτή σάν τήν ἐγγονή της, ὀρθόδοξη. Ὁρίσθηκε ἡ ἡμέρα τῆς βαπτίσεως. Ἔγινε στά μέτρα της καί ὁ βαπτιστικός χιτώνας. Καί τήν παραμονή, σούρουπο πάλι, ἡ γιαγιά ἀνηφορίζει τά σκαλάκια μ᾽ ἕνα δεματάκι στά χέρια. Τό φέρνει στόν π. Δανιήλ:

—Πάτερ, κάψτε τα ὅλα αὐτά. Εἶναι τά βουδιστικά μου. Σατανικά; Οὔτε πού ξέρω. Ὅλη τή ζωή μου τά πίστευα, ὅμως, τώρα εἶναι ἄχρηστα. Τώρα γιά μένα ὑπάρχει τό Ἕνα, ὁ Χριστός. Αὐτός εἶναι πιά ἡ ζωή μου.

Τήν ἄλλη ἡμέρα ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί. Ἡ βάπτισι ἔγινε μέσα σέ ἀτμόσφαιρα ἱερῆς χαρᾶς. Ἄλλο ἕνα πρόβατο στό ποίμνιο τοῦ Πουσάν. Δίπλα στή Χαρμονή λάμπει ἡ μικρή ἐγγονή της, ἡ γέφυρα τήν ὁποία πέρασε ἡ γιαγιά, γιά νά διαβῆ στή “Χαρμονή τοῦ Χριστοῦ”.

Καί τελειώνει τό “ἐνημερωτικό σημείωμα” τῆς ἀδελφῆς διακόνισσας: “Πῶς κηρύσσεται σήμερα τό Εὐαγγέλιο στίς χῶρες τῆς ἱεραποστολῆς; Μά τό ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα, μέ χίλιους δύο τρόπους, ὁδηγεῖ τίς ψυχές στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως ἔγινε μέ τή γιαγιά στό Πουσάν τῆς χώρας τῆς Πρωϊνῆς Γαλήνης, τῆς Κορέας».


Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ὁ Ἢχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011


Ο Άγιος Νεκτάριος της Αίγινας & η Κορεάτισσα γιαγιά Τατιάνα

동방 정교회 Orthodox Church in Korea


Αγιος Νεκτάριος 8 14

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος τῆς Αἴγινας & ἡ Κορεάτισσα γιαγιά Τατιάνα


Ἡ γιαγιὰ Τατιάνα, ὅπως τὴν ἀποκαλούσαμε, ἦταν ἀπὸ τὶς πρῶτες γυναῖκες ποὺ ἔλαβαν τὸ ἅγιο Βάπτισμα στὴν Κορέα. Ἦταν κόρη τοῦ συλληφθέντος καὶ ἐξαφανισθέντος ἀπὸ τοὺς Βορειοκορεάτες πατρὸς Ἀλεξέι Κίμ στὶς 9 Ἰουλίου τοῦ 1950. Μὲ τὴν κοίμησή της τελείωσε τὴν ἐπὶ γῆς παρουσία της ἡ πρώτη γεννιὰ τῶν Ὀρθοδόξων Κορεατῶν.

Τὰ τελευταῖα δέκα χρόνια ζοῦσε στὸ κέντρο ὑπερηλίκων τῆς Ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Βόριδος στὴν πόλη Τσουντσόν.

Ὅταν τὸ 2010 ἐκδόθηκε ἀπὸ τὶς «Κορεατικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκδόσεις» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κορέας ἡ βιογραφία τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τόσο πολὺ ἄρεσε τὸ βιβλίο στὴν γιαγιὰ Τατιάνα, ὥστε ἄρχισε ἀμέσως, χωρὶς νὰ τὸ πεῖ σὲ κανέναν, νὰ τὸ μεταφράζει στὰ ἰαπωνικά. Ἡ ἀείμνηστη γνώριζε πολὺ καλὰ ἰαπωνικὰ γιατὶ κατὰ τὴν περίοδο τῆς ἰαπωνικῆς κατοχῆς στὴν Κορέα εἶχε σπουδάσει ἰαπωνικά, ἔμεινε καὶ ἐργάστηκε στὴν 계속 “Ο Άγιος Νεκτάριος της Αίγινας & η Κορεάτισσα γιαγιά Τατιάνα” 읽기